FL-Modafinil, znany również jako lauflumid, bisfluoromodafinil lub oznaczenie kodowe CRL-40,940, to difluorowany analog modafinilu. Zmiana wobec związku macierzystego jest punktowa i obejmuje dwa atomy wodoru zastąpione fluorem w położeniach para obu pierścieni, ale konsekwencje fizykochemiczne wykraczają daleko poza różnicę masy. Numer CAS 90280-13-0, wzór sumaryczny C15H13F2NO2S, masa molowa 309,33 g/mol.
Szkielet cząsteczki i grupy funkcyjne
Rusztowanie jest identyczne jak w związku macierzystym: człon bis(arylo)metylowy, mostek sulfinylowy i ramię zakończone pierwszorzędowym amidem. Różnicę wprowadzają dwa atomy fluoru osadzone symetrycznie na końcach obu pierścieni. Wiązanie węgiel–fluor jest najmocniejszym wiązaniem pojedynczym, jakie węgiel tworzy z pierwiastkiem, więc te dwa punkty struktury są praktycznie niereaktywne w typowych warunkach pracowni.
Podstawienie ma trzy wymierne skutki. Zablokowane zostają położenia para, czyli miejsca najbardziej podatne na atak elektrofilowy oraz utlenianie pierścienia. Rozkład gęstości elektronowej przesuwa się w stronę fluoru, co zmienia moment dipolowy i wpływa na energię sieci krystalicznej. Wreszcie symetria cząsteczki pozostaje zachowana, dzięki czemu oba atomy fluoru są równocenne — co ma bezpośrednie odbicie w widmach. Mostek sulfinylowy, tak jak w związku wyjściowym, pozostaje centrum stereogenicznym i materiał występuje jako mieszanina racemiczna.
Klasa chemiczna i związki pokrewne
- modafinil (CAS 68693-11-8) — związek macierzysty bez podstawników fluorowych,
- armodafinil — pojedynczy enancjomer szkieletu macierzystego,
- adrafinil — pochodna N-hydroksylowa tej samej rodziny,
- siarczek i sulfon o szkielecie difluorowym — formy o innym stopniu utlenienia siarki, kluczowe przy ocenie czystości,
- difluorowa pochodna karboksylowa — produkt rozszczepienia wiązania amidowego,
- 4,4′-difluorobenzhydrol oraz 4,4′-difluorobenzofenon — bloki budulcowe członu arylowego,
- CRL-40,941 — pokrewne oznaczenie kodowe pojawiające się w tym samym piśmiennictwie analitycznym.
Podejścia syntetyczne opisywane w literaturze
- Przygotowanie członu difluorobenzhydrylowego: redukcja odpowiedniego difluorowanego ketonu diarylowego do alkoholu drugorzędowego albo użycie handlowego difluorobenzhydrolu.
- Aktywacja grupy hydroksylowej w środowisku kwasowym i wytworzenie kationu diarylometylowego, stabilizowanego przez oba pierścienie.
- Przechwycenie kationu przez nukleofil siarkowy — najczęściej kwas tioglikolowy — z powstaniem tioeteru z wolną funkcją karboksylową.
- Zamiana funkcji karboksylowej na pierwszorzędowy amid, drogą estrową albo przez chlorek kwasowy i amonolizę.
- Selektywne utlenienie siarki do sulfotlenku z zatrzymaniem przemiany przed powstaniem sulfonu; to najbardziej wymagający moment całej sekwencji.
- Krystalizacja i kontrola chromatograficzna zawartości formy przeutlenionej oraz pochodnej karboksylowej. Produkt jest racematem.
Ujęcie jest jakościowe; szczegóły procesowe różnią się między źródłami i nie są tutaj przywoływane.
Stabilność, degradacja i czynniki wpływające
| Czynnik | Obserwowany wpływ | Zalecenie laboratoryjne |
|---|---|---|
| Wysoka temperatura dozownika w chromatografii gazowej | rozpad termiczny z wytworzeniem czterofluorowanego analogu tetrafenyloetanu — artefaktu nieobecnego w próbce | oznaczenia prowadzić techniką cieczową; wynik z chromatografii gazowej interpretować ostrożnie |
| Nadmiar utleniacza, kontakt z powietrzem | przejście sulfotlenku w sulfon | szczelne zamknięcie, magazynowanie bez dostępu powietrza |
| Skrajne pH w obecności wody | rozszczepienie wiązania amidowego do pochodnej karboksylowej | roztwory sporządzać na bieżąco, unikać stężonych zasad |
| Promieniowanie nadfioletowe | przemiany fotochemiczne części aromatycznej i wiązania C–S; wiązania C–F pozostają nienaruszone | opakowanie chroniące przed światłem |
| Wilgoć atmosferyczna | zbrylanie, rozrzut naważek | eksykator, krótkie otwarcia naczynia |
| Ślady metali przejściowych | katalizowanie przemian redoks przy siarce | szkło zamiast metalu przy przenoszeniu materiału |
Rozpuszczalność i przygotowanie roztworów roboczych
Fluorowanie podnosi lipofilowość względem związku macierzystego, więc rozpuszczalność w wodzie pozostaje znikoma, natomiast w dimetylosulfotlenku, metanolu i acetonie materiał rozpuszcza się w stopniu wystarczającym do przygotowania roztworów macierzystych. Praktyczna kolejność czynności to naważenie, rozpuszczenie w rozpuszczalniku aprotycznym z krótkim wspomaganiem ultradźwiękami, kontrola klarowności, a dopiero potem rozcieńczenie do układu docelowego. Zobacz również pozycja katalogowa tego odczynnika: Löwenmähne / Igelsopran / Hericium Erinaceus < 10.
Roztwory rozcieńczane do faz wodnych łatwo tworzą zawiesinę, której nie widać w świetle rozproszonym — ogląda się je w świetle bocznym na ciemnym tle. Do oznaczeń ilościowych stosuje się filtrację przez filtr strzykawkowy oraz szkło zamiast tworzyw sztucznych. Roztwory macierzyste przechowuje się szczelnie zamknięte, w niskiej temperaturze i bez wielokrotnego rozmrażania.
Charakterystyka spektralna
Najbardziej użytecznym narzędziem jest tutaj rezonans magnetyczny jądra fluoru. Symetria cząsteczki sprawia, że oba atomy fluoru są równocenne i dają pojedynczy sygnał, którego położenie i kształt stanowią czytelne kryterium tożsamości oraz czystości. Widmo protonowe zawiera sygnał protonu metinowego członu diarylowego, protony aromatyczne o przebiegu skomplikowanym dodatkowymi sprzężeniami z fluorem oraz układ typu AB grupy metylenowej przy stereogenicznej siarce.
W spektrometrii mas nie występuje żaden rozbudowany wzór izotopowy, ponieważ fluor jest pierwiastkiem jednoizotopowym — to wygodne kryterium odróżniające ten szkielet od analogów chlorowanych czy bromowanych. Dominuje jon diarylometylowy przesunięty o masę dwóch atomów fluoru względem odpowiednika niepodstawionego. W podczerwieni obok pasm amidowych i pasma S=O pojawiają się intensywne pasma rozciągające C–F, a chromofor arylowy pozwala na detekcję w nadfiolecie przy oznaczeniach chromatograficznych.
Warunek dopuszczenia do pracy. Materiał nie jest przeznaczony do użycia przez ludzi. Nie przewidziano dla niego zastosowań weterynaryjnych. Przeznaczenie: praca laboratoryjna i oznaczenia analityczne technikami HPLC i GC-MS. Poza kategorią produktów leczniczych i spożywczych. Zobacz również pozycja katalogowa tego odczynnika: Methylene Blue / BŁĘKIT METYLENOWY. Czystość ≥ 99.99.
Powiązane odczynniki w katalogu
- Methylene Blue / BŁĘKIT METYLENOWY. Czystość ≥ 99.99% 1000mg.
- Löwenmähne / Igelsopran / Hericium Erinaceus < 10g 99% Soprano Pulv
- IDRA-21, czystość ≥ 99% 1000mg
- Mebicar / Mebicar / Temgicoluril – 30x capsules 100mg. Purity ≥ 99%
Publikacje indeksowane w PubMed
Pozycje indeksowane w bazie PubMed dla tej substancji; każdy wpis identyfikowany numerem PMID.
- Luca G, Frontiers in neuroscience, 2018 — PMID 30158846
- Krug O, Drug testing and analysis, 2026 — PMID 42210629
- Dowling G, Drug testing and analysis, 2017 — PMID 27928893
